جایگاه سولو در موسیقی ایرانی
جایگاه سولو در موسیقی ایرانی

در ابتدا بهتر است که با تعریف سولو به طور مختصر آشنا شویم. سولو به معنی تنها و تکی، یک واژه ایتالیایی است که در موسیقی به اجرای تکی نوازنده یا تک خوانی اطلاق می شود. در واقع سولو اجرای یک قطعه موسیقی توسط یک نوازنده یا یک خواننده به صورت تنها است که به صورت عملی حاوی مفاهیم و مضامینی در زمینه موسیقی است. سولو می تواند به صورت اجرای کاملا انفرادی یک موزیسین یا اجرای مرحله ای تنها در میان گروه باشد. در ایران نیز واژه های مختلفی برای معنی کردن سولو به کار می رود که شامل تک خوانی، تک نوازی و تنها است.
متاسفانه در سال های اخیر تکنوازی یا همان سولو در میان ساز های ایرانی جایگاه پیشین خود را از دست داده است که این موضوع چندان خوشحال کننده نیست. البته تکنوازی در زمان گذشته جزء ارکان اصلی موسیقی ایرانی به حساب می آمده است ولی به مرور زمان با فراز و نشیب هایی مواجه شده است که بر اصل این هنر اثر گذاشته است. هنر تکنوازی یک هنر جهانی است و تنها معطوف به ساز های ایرانی نمی شود بلکه در سراسر جهان این هنر مورد توجه و احترام است. 
به علت اجرای انفرادی در این هنر، افراد کمی جرات و جسارت انجام آن را دارند چرا که برای اجرای سولو نیاز به مهارت بالا، اعتماد بنفس خوب و تسلط کامل بر موسیقی است. البته لازمه تکنوازی یا اجرای سولو نیز این است که فرد اجرا کننده ابتدا در اجراهای گروهی به موفقیت دست پیدا کرده باشد. 
هنرمندان بسیاری همچون استاد شهناز، استاد مشکاتیان و استاد لطفی کار تک نوازی را در ایران انجام می دهند که برای آشنایی بیشتر با هنر تک نوازی می توان آثار این بزرگان را در فضای مجازی یا به صورت صوت و ویدئو دنبال کرد. شاید بهتر باشد برای رواج تکنوازی و از بین نرفتن این هنر، جشنواره هایی با محوریت سولو و اجرا های تک نفره برگزار شود تا  نوازنده ها و خواننده ها به چنین اجرا هایی ترغیب شوند. البته جشنوارهایی مثل جشنواره موسیقی جوان تا حدودی این فرصت را برای هنرمندان فراهم کرده است تا علاقه مندان موسیقی در برابر اساتید بزرگ مهارت خود را محک بزنند ولی با این حال برای رشد این هنر باید دست به اقدامات بزرگ تری زد تا بتوان این هنر را برای آیندگان نیز حفظ کرد.