باربد آزمون موسیقی
باربد آزمون موسیقی

آزمون باربد یکی از معدود مسابقات موسیقی در زمینه های مختلف موسیقی سنتی است که در سال 1356 توسط علی برومند در سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایجاد شد تا از طریق آن بتوان استعداد های موسیقی خصوصا جوانان با استعداد در این حوزه را شناسایی و جامعه موسیقی معرفی کند. این جشنواره بنا بود که هر ساله در ایران برگزار شود ولی پس از انقلاب اسلامی تا مدتی برگزاری این جشنواره به تعویق افتاد. در آزمون باربد افراد در رشته های مختلف موسیقی مثل نوازندگی سه تار، سنتور، نی، کمانچه، ویولن و آواز با یکدیگر به رقابت پرداختند. در نخستین آزمون، موضوعی که شرکت کنندگان بر سر آن رقابت می کردند، دستگاه ماهور بود. از سال 1394 بار دیگر آزمون باربد برگزار شد؛ ولی این بار به عنوان بخشی از موسیقی جشنواره فجر بود. اما باز در سال 1397 بخش جایزه باربد از جشنواره موسیقی فجر حذف شد. بار دیگر در سال 1399 این جایزه به سی و ششمین جشنواره موسیقی فجر بازگشت. در نخستین آزمون باربد برگزار شده در ایران در بخش آواز به ترتیب شهرام ناظری، ایرج بسطامی و محسن کرامتی از نفرات برگزیده در این آزمون بودند. پرویز مشکاتیان و پشنگ کامکار در رشته سنتور نوازی، علی اکبر شکارچی در کمانچه نوازی، پرویز مشکاتیان و داریوش طلایی در ردیف نوازی و محمدعلی کیانی نژاد نیز موفق به کسب مقام نخست در آزمون باربد شدند. در آزمون باربد سال 1357 نیز علیرضا افتخاری و علی اصغر شاه زیدی موفق به کسب مقام نخست در رشته آواز شدند. جایزه باربد و حضور آن در جشنواره موسیقی فجر  به عنوان یک محرک برای جوانانی که علاقه مند به حوزه موسیقی هستند و تمایل دارند که دیده شوند یک اتفاق بزرگ است. در مدتی که آزمون باربد در جشنواره موسیقی وجود نداشت؛ تعداد شرکت کنندگان نیز کمتر شده بود. علاوه بر ارزش معنوی که جایزه باربد دارد ارزش مادی آن نیز یک تشویق و محرک دیگر برای شرکت در این مسابقه است. در آزمون باربد شیوه پذیرش و انتخاب بهترین های موسیقی نیز با دیگر رقابت ها متفاوت است. نکاتی که در این آزمون مورد توجه است میزان تحصیلات، خلاقیت و نوع کاری است که شرکت کنندگان انجام می دهند. از آن جاییکه موسیقی یک هنر تخصصی است و آثار موسیقی ارزشمند شاید مورد علاقه عوام مردم نباشد و مخاطب خاص خود را می طلبد. البته این موضوع شاید تنها در زمینه موسیقی نباشد بلکه در همه زمینه های هنری آثار ارزشمند و فاخر نیاز به درک عمیق تری نسبت به آثار سطحی و معمولی دارد. بنابراین وجود چنین مسابقاتی که مخاطبان آن داوران و متخصصان هستند، می تواند کمک بزرگی به حفظ آثار ارزشمند و اهمیت به آن ها داشته باشد.