امپرسیونیسم در موسیقی
امپرسیونیسم در موسیقی

از اواخر قرن نوزدهم میلادی برخی موسیقیدانان کلاسیک غرب به انتقاد از موسیقی رمانتیک برداختند و معتقد بودند اهنگسازان با ساختن و نواختن چنین موسیقی هایی اجازه درک موسیقی عمیق را از شنوندگان می گیرند و ان ها را محدود به جار و جنجال های موسیقی رمانتیک می کنند. متاثر از یک مکتب آلمانی جریانی مخالف جریان موسیقی رمانتیک در فرانسه شکل گرفت که نام ان را امپرسیونیسم نهادند. این جنبش نخستین بار در قرن 19 میلادی توسط نقاشی کلود مونه به نام امپرسیون، طلوع آفتاب به وجود آمد که امپرسیون موسیقی را به دنبال خود داشت. امپرسیونیسم ایجاد یک فضا برای بیان احساسات است که به جای نغمه های مشخص استفاده می شود. 

آهنگسازان به نام امپرسیونیت

  • کلود دبوسی
  • گابریل فوره
  • موریس راول
  • اریک ساتی
  • پل دوکا
  • ژان سیلیوس

سرچشمه موسیقی امپرسیون

سرچسمه این موسیقی را برگرفته از ادبیات سمبولیسم می دانند که به نحوی در برابر زیاده روی های اشعار رمانتیک قد علم کرده بود. آن ها معتقد بودند که باید به مخاطب اجازه داد که خودش به درک فضا و احساسات برآمده از شعر بپردازد و نکات جدیدی را از آن کشف کند. این سبک همانند سبک هندی در شعر و ادبیات ایران است که از تمثیل ها، کنایه و ایهام برای بیان مقصود خود استفاده می کند. در موسیقی نیزآهنگسازی به نام کلود دبوسی سعی کرد با استفاده از لحن ها و آکورد های ظریف تر در موسیقی به این حالت دست پیدا کند. دبوسی تحت تاثیر واگنر و موسورگسکی توانست این سبک را در موسیقی ایجاد کند. او با نادیده گرفتن سنت های موسیقی رمانتیک یک روش انقلابی در عناصر تونال ایجاد کرد و با دوری از ضربه های قوی، استفاده از آکورد های موازی و نوآوری در  ملودی موسیقی خود را ساخت. اما با این حال تا حدودی می توان رد و پای تنالیته را در آثار این موسیقیدان بزرگ یافت.