موسیقی در دوران باروک
موسیقی در دوران باروک

عنوان باروک از واژه ایتالیایی به معنی زمخت و ناهنجار که از کلمه بارکو یا همان مروارید صیقل نیافته است، گرفته شده و در واقع برای استهزاء چنین سبکی به کار می رفته است. بافت موسیقی دوره باروک پلی فونیک است. از معروف ترین چهره های این سبک می توان به باخ، ویوالدی و هندل اشاره کرد. از نظر زمانی سبک باروک در سال های 1600 تا 1750 میلادی و در بین دوره رنسانس و کلاسیک قرار دارد. 

هویت موسیقی باروک

موسیقی باروک بیانگر یک حس و حالت است و اگر با ریتمی شاد آغاز شود تا انتها شاد باقی می ماند، ریتم این موسیقی پیوسته و یکنواخت است و الگو های ریتمی در حال تکرار هستند. ملودی این موسیقی یک ملودی گسترش یافته است که جریان سریعی از نت های موسیقی را بی وقفه ادامه می دهد. همانطور که در ابتدای مقاله اشاره شد بافت موسیقی باروک بافتی پلی فونیک است که دو الی چند خط موسیقی به رقابت با یکدیگر می پردازند و سوپرانو و باس مهمترین خط های این موسیقی هستند.

دوران باروک را می توان دوران تثبیت گام های ماژور و مینور دانست که استفاده از این گام ها کماکان ادامه دارد. گام های دیاتونیک یا همان گام های مینور و ماژور توسط پالیسترینا موسیقیدان ایتالیایی معرفی و با تلاش های یوهان باخ از طریق تامپره کردن این گام ها تثبیت شد. در این دوره آهنگسازان به جای نت نویسی از اعداد برای ساز های باس استفاده می کردند. موسیقی باروک آنچنان جایگاهی در قرن هفدهم پیدا کرده بود که اشراف زاده ها در کنار سوارکاری و شمشیرزنی موسیقی و رقص را نیز می آموختند. به همین علت شاهزاده ها نقش مهمی در رشد و گسترش این سبک داشته اند. 

در فرهنگ نامه موسیقی، نوشته شده توسط ژان ژاک روسو، موسیقی باروک اینگونه تعریف شده است: موسیقی ای بدون هارمونی مشخص، سرشار از دیسونانس ها، خط آوازی سخت و در بخش هارمونی چند صدایی با حرکت مخالف دانست. تضاد و کنتراست مهمترین ویژگی موسیقی سبک باروک هستند.